Bij de familie Schipper is dat dagelijkse realiteit. Moeder Karin en dochters Maaike (20) en Nienke (17) werken alle drie bij TMZ. Aan de keukentafel gaat het dan ook regelmatig over belevenissen op de werkvloer. Toch vinden ze dat helemaal niet erg. Integendeel.
Met de zorg opgegroeid
Voor Karin begon het zorgavontuur al zo’n 25 jaar geleden in het oude Haarhuus. In 2006 startte ze als Verzorgende IG in de nieuwe Weemelanden. Later volgde ze de opleiding tot verpleegkundige en sinds 2023 werkt ze als roosterplanner voor de wijk Hengelo-Borne.
De zorg speelde daardoor altijd een rol in het gezin. Van jongs af aan gingen Maaike en Nienke soms met hun moeder mee naar haar werk. Daar hielpen ze bijvoorbeeld met koffie schenken en koekjes uitdelen.
“Maaike zei al op jonge leeftijd dat ze later ook in de zorg wilde werken,” vertelt Karin. “Bij Nienke lag dat anders. Zij vond het eerst nog best spannend.”
Nienke knikt lachend. “Vroeger zei ik juist dat ik níét de verzorging in wilde. Ik wilde chirurg worden. Maar uiteindelijk ontdekte ik toch hoe leuk dit werk is.”
Van huiskamerassistent naar medewerker zorg
Maaike begon in 2022 als huiskamerassistent bij De Weemelanden en werkt nu als medewerker zorg. Nienke volgde vorig jaar haar voorbeeld. Ook zij startte als huiskamerassistent en werkt inmiddels als medewerker zorg.
Beide zussen werken bij De Weemelanden. Dat levert soms grappige situaties op. “Onze namen worden regelmatig door elkaar gehaald,” vertelt Maaike. “Dat gebeurt eigenlijk nog steeds.”
Een lach op iemands gezicht
Wat maakt het werk in de zorg voor hen zo bijzonder? Voor Maaike is het antwoord duidelijk. “Ik vind het mooi om mensen een lach op hun gezicht te geven en ervoor te zorgen dat ze zich hier thuis voelen.”
Nienke herkent dat gevoel. “Cliënten zijn vaak heel dankbaar voor wat je doet. Dat maakt het werk ontzettend waardevol.”
Karin ziet daarin ook iets terug van wat zij haar dochters altijd heeft meegegeven.
“Het belangrijkste is dat cliënten zich veilig, prettig en gehoord voelen. Dit is misschien niet hun eigen huis, maar het moet wel hun thuis zijn.”
Verhalen op de bank
Hoewel ze alle drie bij dezelfde organisatie werken, zitten ze niet dagelijks samen aan tafel. Dat komt door wisselende diensten die ook bij het werk in de zorg horen. Maar als ze samen thuis zijn, komen de verhalen vanzelf. “Als we ’s avonds samen op de bank zitten, wil ik toch vertellen hoe mijn dag was,” zegt Maaike.
Voor moeder Karin zijn die verhalen herkenbaar. “Dan denk ik soms: dat mis ik toch wel. Ik weet precies hoe het is om in de directe zorg te werken.”
Vooral Nienke kan daar flink in opgaan. “Ik kan echt aan één stuk door vertellen,” lacht ze. “Dan wordt de serie of film soms even stilgezet,” vult Karin aan. “Dat vindt papa niet altijd leuk,” zeggen ze vervolgens tegelijk.
Niet gemaakt om stil te zitten
Eén ding hebben moeder en dochters in ieder geval gemeen: stilzitten is niets voor hen. “Een hele dag achter een computer? Dat is echt niks voor mij,” zegt Nienke. “Ik heb ook geen zitvlees,” vult Maaike aan.
Dat blijkt ook uit de activiteiten die ze samen met cliënten ondernemen. Naast hun dagelijkse werkzaamheden helpen ze regelmatig mee met allerlei gezellige uitstapjes en bezigheden. Van appelflappen bakken en een bezoek aan de markt tot een bijzonder uitje naar de McDonald’s met een cliënt.
Dat drie gezinsleden dezelfde passie delen, is bijzonder. Toch draait het voor alle drie niet om het werken bij dezelfde organisatie. Het gaat om iets anders: het plezier dat ze halen uit hun werk.
Of zoals Karin het mooi samenvat: “Je kunt niet voor één persoon alles doen. Iedere cliënt heeft zijn eigen wensen en behoeften. Als je daar oog voor hebt en iemand zich gezien voelt, dan heb je al ontzettend veel bereikt.”
