Helmi woont sinds 2024 in De Weemelanden, nadat zij in augustus 2012 een CVA kreeg. Wat volgde was een intensieve periode van revalidatie en herstel. Ze verbleef onder meer in Utrecht en lange tijd bij het Roessingh, waarna ze weer thuiskwam. Tot het moment dat de vader van Paul en Bas zelf een paar nachten in het ziekenhuis moest doorbrengen. Toen werd pijnlijk duidelijk hoeveel impact de mantelzorg had en hoe zwaar die was geworden.
Spannend
Helmi kwam in eerste instantie voor een proefperiode van een maand naar De Weemelanden, zodat haar man verder kon herstellen. Die maand voelde spannend. Alles was nieuw en ze moest haar draai nog vinden. Maar stap voor stap ging het beter. Ze voelde zich steeds meer thuis.
“Onze moeder is eigenlijk altijd positief,” vertelt Paul. “Op een gegeven moment was er ook geen weg meer terug. Thuis wonen kon niet meer. Nu wandelen we naar haar toe en weten we dat ze hier in goede handen is.”
En Helmi zelf? Ze glimlacht als ze over De Weemelanden praat. “Ze zijn hier zó lief.”
Haar man komt elke dag op bezoek en ook Paul en Bas en de schoondochters en kleinkinderen zijn er zo vaak mogelijk. Daarnaast heeft Helmi een groot sociaal netwerk. Ze spreekt nog altijd af met oud-collega’s van de Rabobank, waar ze zo’n vijftig jaar geleden werkte. Die verbinding met mensen en het sociale leven is voor haar van grote waarde.
Vanzelfsprekend
Wat opvalt, is hoe vanzelfsprekend Paul en Bas zich betrokken voelen bij meer dan alleen hun moeder. Ze helpen ook mee op de afdeling. Ineke Wolfsen, coördinerend begeleider welzijn, ziet dat steeds terug. “Ze zijn heel betrokken. Wij zien dat Helmi die hulp van haar zoons ook erg waardeert. En dat is weer zo fijn voor haar welzijn.”
Volgens Ineke is dit precies het voorbeeld van hoe de zorg zich ontwikkelt. “Dit laat goed zien waar we naartoe willen: samen kijken wat nodig is. In het Samenzorg-gesprek en met de ‘Schijf van vijf’ maken we dat concreet. De broers steken graag en met liefde hun handen uit de mouwen.”
Voor Paul en Bas voelt het niet als iets bijzonders. “Onze moeder stond ook altijd voor anderen klaar,” zegt Paul. “Wat je zelf doorgeeft, krijg je ook weer terug.”
Bas vult aan: “Als ik nu meega met een uitje, ben ik gewoon weer een dag met mijn moeder op pad. Wij zijn heel blij met de zorg die ze hier krijgt. Dan doen we graag wat terug.”
De Schijf van vijf bij TMZ
Samen kijken we naar wat een cliënt nodig heeft om zo zelfstandig mogelijk te leven. We starten altijd bij wat de cliënt zelf nog kan, daarna kijken we naar hulpmiddelen, ondersteuning van naasten, het sociale netwerk en vrijwilligers. Pas als laatste komt de inzet van de professional. Zo benutten we ieders kracht.
