Haar moeder werd in oktober 2024 opgenomen in het ziekenhuis. Toen duidelijk werd dat medische behandeling geen zin meer had, kreeg haar dochter Frieda de vraag of haar moeder thuis wilde sterven of naar een hospice wilde gaan. Na overleg met haar broers koos ze voor het hospice. “De zorg thuis zou te zwaar worden en we hadden geen idee hoelang het zou duren.”
Onverwachte wending
Bij aankomst in het hospice was haar moeder bedlegerig en nauwelijks aanspreekbaar. Marion: “Ze kwam binnen met een heel beperkte levensverwachting. We konden haar in die eerste weken eigenlijk nergens een plezier mee doen.” Toch gebeurde er iets onverwachts. Nadat werd gestopt met medicatie die niet meer werkte, stabiliseerde haar situatie.
Langzaam maar zeker kwam ze weer wat tot leven. Ze ging rechtop zitten, later zelfs in de rolstoel. Ze bleef uiteindelijk bijna drie maanden in het hospice. “Dat zien we vaker,” vertelt Marion. “Zeker bij mensen met hartfalen of andere chronische aandoeningen. De rust, de aandacht en het feit dat wij veel zorg overnemen, kunnen veel doen.”
Veilige plek
Voor Frieda betekende de opname van haar moeder in het hospice ook rust. “De periode ervoor was heel hectisch. Maar toen ze hier kwam, voelde ik meteen: het is goed zo. Ik kon het loslaten.” Die rust kwam niet alleen door de professionele zorg, maar vooral door de sfeer. “De liefde en aandacht hier zijn van zo’n andere kwaliteit. Dat heeft mijn moeder echt gevoeld.”
In het hospice draait het niet om ‘moeten’, maar om ‘mogen’. Eten mag, maar hoeft niet. Activiteit mag, maar hoeft niet. Alles is afgestemd op wat iemand nog wil of aankan. Marion: “We kijken voortdurend: waar kunnen we nog iets mee betekenen? Wat maakt het leven op dit moment waardevol?”
Zorg als samenspel
Het hospice werkt met een vast team van zorgprofessionals, waaronder een specialist ouderengeneeskunde en een verpleegkundig specialist, ondersteund door vrijwilligers. “We stemmen dagelijks af en schakelen waar nodig expertise in, zoals een fysiotherapeut, ergotherapeut, geestelijk verzorger of muziektherapeut,” legt Marion uit. Zo wordt de zorg in samenspraak geregeld, waarbij de cliënt en diens naasten een centrale rol spelen.
Ook vrijwilliger Bente is een belangrijk onderdeel van dat team. Zij bezoekt cliënten, vooral op zondagmiddag. “Bente neemt altijd alle tijd,” zegt Marion. Frieda benoemt de fijne gesprekken en warme band met haar. “Er is echt een klik.”
“Liefdevol werden wij door de medewerkers van het hospice opgevangen en met raad en daad bijgestaan”
Waardig afscheid
In januari kreeg ze een verpleeghuisindicatie. De verwachting was dat ze in een verpleeghuis in haar oude woonomgeving zou worden opgenomen. Haar moeder vond het heel jammer dat ze niet in het hospice kon blijven, ze voelde zich erg thuis op deze plek.
Toch ging het nog anders. Op een zondagmorgen in januari werd haar moeder plotseling onwel en overleed ze toch nog onverwacht. Haar overlijden ging zo snel dat niemand van haar kinderen bij haar kon zijn, gelukkig waren Marion en Anja bij haar en dat maakte voor haar kinderen veel goed.
“Liefdevol werden wij door de medewerkers van het hospice opgevangen en met raad en daad bijgestaan”, vertelt Frieda.
Het afscheid was ingetogen, maar indrukwekkend. Medewerkers stonden bij de deur toen de kist werd weggereden. Iemand legde een bloem en een gedichtje op de kist. Frieda: “Het was voor mij en mijn familie heel bijzonder om dit mee te maken. Mijn moeder is op een hele waardige manier uitgeleide gedaan.”
Menselijkheid
Marion vat het treffend samen: “We zijn er niet alleen voor het leven van de cliënt, maar ook voor het leven van de mensen om hen heen. Ook zij bevinden zich opeens in een achtbaan. Wij zijn er om het lijden te verlichten, voor iedereen. Dat vraagt schakelen, aanpassen, maar vooral: menselijkheid bieden.”
